Mirte en Sanne zijn enthousiaste Vrijwilligers die mee mochten naar Tenerife

18 juli t/m 29 juli 2012   
Laten we ons eerst even voorstellen, wij zijn Sanne & Mirte, beide 19 jaar oud en zijn studenten op het Arcus College te Heerlen. Samen begonnen met de opleiding helpende niveau 2, en dit jaar zitten we in ons examenjaar van de opleiding verzorgende IG niveau 3. hmm, dachten we allebei toen we een mail ontvingen van het Rode Kruis met als onderwerp : Bijzondere Vakanties. Voor we er erg in hadden zaten we dan ook op de informatie middag.

Op de informatie middag zelf waren er genoeg studenten aanwezig, hier zagen we ook Heinz, die ons uitleg gaf over het Rode Kruis, de vakanties, hotels, gasten en ga zo maar door. Toen de powerpoint over Tenerife voorbij kwam twijfelde we allebei geen moment, dit gingen we doen, samen.

De laatste schooldag brak aan, en voor we het wisten was het 17 juli. Met goede moed vertrokken we naar Maastricht, naar het Rode Kruis gebouw. De eerste indruk was super, een heel oud mooi gebouw een grote tafel met oude stoelen, broodjes thee en koffie, en allemaal ‘vreemde mensen’, die mensen zouden morgen samen met ons op vakantie gaan. Dit was nog niet alles, toen we buiten stonden barsten ons hoofd uit elkaar van alle informatie die we hadden gekregen, we worden niet snel gek, dus zijn even lekker gaan zitten en hebben het allemaal over ons heen laten komen.

Na heel wat met elkaar te hebben ge whats appt, over wat we echt niet moesten vergeten, en hoe zwaar onze koffers waren vielen we in slaap, dit was niet voor lang. Om 06.00 stond Sanne voor mijn deur en was het echt tijd om de deur thuis goed af te sluiten, en er voor te gaan. Aangekomen op de Geuselt in Maastricht kwamen langzamerhand alle ‘vreemde mensen’ die we de dag ervoor hadden gezien, aan in Maastricht. Ook kwamen er taxibusjes, met de gasten en hun koffers. Dit was onze eerste kennismaking met de gasten, en onze gast van wie we de zorg op ons namen. Gelukkig viel dit allemaal reuze mee, er was een leuke sfeer en er was nog genoeg om over te kletsen. Na heel wat gepuzzel zaten de gasten, koffers, rolstoelen, rollators en krukken allemaal in de bus. De reis kon nu echt beginnen.

Aangekomen op Düsseldorf Airport was het een drukte van jewelste. De mensen, koffers, rolstoelen, beensteunen en zelfs kussens van de rolstoelen werden allemaal stuk voor stuk ingecheckt. Ook was er tijd voor een toiletronde, even de benen strekken. Dit kon nog eens extra omdat er vertraging was, natuurlijk de uitgelezen kans om kennis te maken met de gasten. Nadat iedereen was ingecheckt was het tijd om langs de douane het vliegtuig in de gaan. De gasten het vliegtuig in helpen ging super, dit met compliment aan de werknemers van het vliegveld, deze waren allemaal even vriendelijk en deden zich de moeite om de gasten zo prettig mogelijk in hun vliegtuigstoel te plaatsen. De tijd vloog in de lucht, de snoepjes gingen rond, er werd gekletst, gepuzzeld, film gekeken maar ook lekker even geslapen. Voor we het wisten klapten we voor de piloot die ons veilig aan de grond had gebracht.

Bij de vluchthaven zagen we blusvliegtuigen op en af vliegen. Ze haalde het water uit de zee, en stegen hierna weer op om de bosbrand te gaan blussen bij de teide. Dit was al sensatie voordat we überhaupt ons hotel zagen. Nadat de gasten bij de bus zaten, en alle karren met koffers er ook waren nam iedereen plaats in de bus, met behulp van chaffeur Tommy, en voor we het wisten kwamen we aan bij ons hotel Mar y Sol. Veel tijd was er niet, even met de gast naar hun hotelkamer, de koffers even uitruimen, en inruimen in de kast. En op naar het buffet, waar we maar rondjes liepen, om alles te zoeken, te lezen wat het was, en dan nog het kiezen. Na het eten nog even genieten op het terras, dit was niet voor lang, het was een lange dag en iedereen ging dan ook op tijd naar bed. Nadat onze gasten in bed lagen kregen we de tijd om onze koffers uit te ruimen, even te douchen, en moe en voldaan in bed neer te ploffen en meteen in slaap te vallen.

De 10 dagen die volgde waren een geweldige ervaring. De gasten waren stuk voor stuk zichzelf. Het was voor ons een zware beproeving, de 2 busexcursies, het zien van de zwarte madonna in de kathedraal, het staan op een berg tussen de wolken, de boottocht en het zien van de dolfijnen, en walvissen zwemmen, eten, het wekken en naar bed brengen van onze gasten, en de nachtdienst. Onze batterij was leeg, maar de gasten zien genieten, bij al deze activiteiten en zelfs bij een simpel potje rummikub, of een praatje laadde onze batterij weer helemaal op.

En de ‘vreemde mensen’ die vrijwilligers werden? Zij lieten ons ‘thuis’ voelen. Door ons te vertrouwen, te helpen, feedback te geven, maar ook van ons te leren.
Stuk voor stuk waren het kanjers, ze stonden vaak al jaren klaar voor het Rode Kruis, en gingen keer op keer weer mee met de Bijzondere Vakanties van het Rode Kruis. Een grote dankjewel voor alle vrijwilligers die erbij waren in Tenerife.

Voor ons is deze deelname aan de reis een geweldige ervaring geweest, We hebben veel geleerd, ons leren behelpen met de hulmiddelen die we hadden. En zijn veel te weten gekomen over de gasten, dit gaf ons ook een goed gevoel. Ze hadden vertrouwen in ons, als studenten, maar vooral als verzorging. Als we het nog een keer konden doen ? Zeiden we allebei volmondig JA, en gingen we weer mee.

Een extra dankjewel voor ‘zuster’ Clausien, die ons tijdens de gehele reis heeft begeleid en alle dingen die we wilden weten ons kundig heeft uitgelegd. Ook voor Heinz, petje af. Wat er allemaal op zijn schouders rust, voor en tijdens deze reis. Hoe de gasten hem respecteerde, hij ook altijd voor ons klaarstond. En natuurlijk ons deze kans heeft gegeven mee te gaan met het Rode Kruis naar Tenerife.

We raden iedereen mee te gaan als vrijwilliger met de Bijzondere Vakanties van het Rode Kruis. Maar onthou altijd : ‘ de gasten hebben vakantie, niet wij’

Lots of love,

Mirte & Sanne