“Het Rode Kruis-virus had me te pakken”

Els Prickaerts nu

Els Prickaerts wordt dit jaar 90. Ruim 40 jaar zette ze zich met hart en ziel in voor onze afdeling. Tot ze 65 werd. “Toen moest ik helaas stoppen”, zegt Els. Bij haar afscheid werd ze onderscheiden als Lid van Verdienste, een zeldzame onderscheiding van het Rode Kruis. We zochten Els op om samen herinneringen op te halen.

 

De medaille die Els kreeg bij haar onderscheiding als Lid van Verdienste van het Rode Kruis

Als jong meisje werkte Els in de kruidenierszaak van haar ouders aan de Frankenstraat in Maastricht. “Ik wilde iets anders doen en omdat mijn zus verpleegster was, kwam ik bij het Rode Kruis terecht. Het Rode Kruis-virus had me al snel te pakken. In die tijd zaten de dames en heren apart. Ik volgde de opleiding tot helpster derde klas en tweede klas. Hierdoor kon ik later als leidinggevende van de ziekenafdeling van kindertehuis Mariënwaard gaan werken.”

Het parachuteteam van het Rode Kruis. Els staat rechts

Parachutespringen

“Ik deed het vrijwilligerswerk vooral omdat het leuk was. In de winter hadden we cursus en in de zomer waren er allerlei activiteiten, bijvoorbeeld sportdagen en uitjes. Het was een gezellige en hechte groep. Ik heb veel mooie herinneringen aan die tijd.

Na de watersnoodramp in 1953 vroeg de arts of er mensen waren die wilden leren parachutespringen voor droppings. Ik meldde me met een vriendin aan. De opleiding bestond uit 8 lessen. De eerste sprong was niet eng. De tweede wel, omdat je wist wat er ging komen. Vooral het neerkomen was lastig. Een keer kwam ik tussen de schapen terecht, omdat ik zo licht was”, lacht Els. “We hebben het springen nooit in de praktijk hoeven brengen, maar het was wel een hele ervaring!”

 

 

Henri Dunant

In de 40 jaar bij het Rode Kruis had ze verschillende functies. “Ik was een tijdje bestuurslid en werkte als LOTUS. Omdat ik mijn rijbewijs had mocht ik ook de ambulance besturen. Daarnaast ging ik elk jaar als vrijwilliger mee op de bootreizen met de Henri Dunant en de voorloper daarvan. Dat was altijd heel druk en vermoeiend, maar wel leuk.” In 2016 stapte Els op de Henri Dunant als passagier. “Dat was prachtig. Ontzettend jammer dat het Rode Kruis dat schip niet meer heeft! In 2017 ging ik mee tijdens een bijzondere vakantie naar Neuerburg. Heel gezellig en leuk om de jongeren te ontmoeten die nu voor het Rode Kruis werken.”

Op de Henri Dunant ging Els jaren mee als vrijwilliger

Na het bekijken van de oude foto’s zien we dat Els genoten heeft van de tijd bij het Rode Kruis. Waar naast hard werken ook ruimte was voor plezier. Wij zijn in ieder geval onder de indruk van deze bijzondere vrouw!